Have yourself a merry little Christmas

De donkere dagen voor Kerst! Zijn ze niet gezellig? Weken, dagen, uren kijk je ernaar uit, en vandaag is het dan (bijna) zover! Een klein voorproefje op het gezelligste eetfestijn in het jaar. Normaal word je met een scheef oog aangekeken als je twee chocoladekoeken, een halve zak chips, drie oliebollen, de halve Chinees en een hele pizza naar binnen stouwt, maar nu kan het! Buiten dat kan je ongegeneerd kerstmuziek luisteren (waar ik stiekem 's zomers al mee begin, zo nu en dan) en je hoofd breken op de allermoeilijkste vraag rond deze tijd van het jaar: Wat zal ik krijgen?
Stiekem hoop ik elk jaar op een witte Kerst, maar de weergoden staan mij nooit bij. Dus moeten we het maar weer doen met deze stormachtige natte hap.

Maar het mooiste aan Kerst is natuurlijk wel dat je samen bent. Af en toe kan je misschien wel elkaars ogen uitkrabben en de ander achter het behang plakken. En zelfs heel stiekem de neiging hebben er nog een laag cement aan toe te voegen omdat het behang alleen niet voldoet, maar op andere dagen heb je ook wel weer het plotselinge warme gevoel in je onderbuik. Het gevoel dat je van iemand houdt, en elkaar het liefst dood wil knuffelen in plaats van knuppelen zoals op andere dagen van het jaar.

Ik wens jullie allemaal een hele mooie en fijne Kerst toe! En denk eraan, zoals iemand in een van de zoetsappige romcom's die ik heb gekeken ooit zei: ''Love is love. No matter if you love your partner, mother, best friend, granny or even your dog; love is love.'' 

De 'H' van Herfst is de 'H' van Halloween

Ik kan jullie opzadelen met een dramatisch verhaal: Dat ik weken verdwaald was in de bossen, geen internet verbinding had en dus nu pas weer een blogje kan schrijven, na weken zonder fatsoenlijk voedsel, tv-programma's als GTST en zelfs zonder een les weet-ik-het-wat op school gevolgd te hebben weer thuis te zijn. Maar de waarheid is dat ik het juist erg druk had met dat laatste. Daarom heb ik vandaag pas weer foto's gemaakt en daarvoor ben ik ook daadwerkelijk het bos ingegaan (zonder te verdwalen, gelukkig).

Persoonlijk vind ik het bos best mooi, maar het heeft ook iets griezeligs, je weet nooit wat er achter de zevende boom links vandaan kan komen en het is soms zo ijzig stil dat het gesnuf van een konijn die voorbij hopt als een kanonschot klinkt. En al deze dingen doen me denken aan een spooktocht door het bos die jaarlijks georganiseerd werd door mijn oude basisschool. Dit speciaal voor Halloween. En ja, ik heb er zelf ook gestaan, met een zwarte cape en opgemaakt als een vampier met slaapgebrek. Gezien het feit dat ik zo ook nog over straat moest denk ik dat ik meer voetgangers bang heb gemaakt dan basisschoolkindjes in het bos, want die stonden me gewoon vierkant uit te lachen. Tja, dat heb je als je struikelt over je cape...
Sindsdien ga ik liever overdag het bos in, want 's nachts kan je al helemáál niet zien wat zich achter elk takje verschuilt!

O-M-G, you're my BFFF

Er gaat geen minuut voorbij of we checken éven of er al een nieuwe status-update is van dat kreng die je eigenlijk niet mag, of je beste vriendin die naast je op de bank zit of Jan-Pieter Klaas die we eigenlijk niet eens kennen. Natuurlijk heb je hem ergens - waar weten we niet meer -  een keer gezien. Dan moeten we natuurlijk zelf ook nog even onze frustratie kwijt op het net: 'Héérlijk geshopt.... In Parijs!' of: 'Mijn hart is gebroken,...' waar je natuurlijk medelevende reacties op krijgt zoals: 'f*ck you, lul!'  Maar... Moet iedereen dan altijd alles van je weten? Écht alles, wat je 24/7 aan het doen bent. Ik bedoel, mensen twitteren zelfs dat ze hun plas de pot in laten kletteren. Maar wat heb ik daar aan? Of jullie?
Een tijdje geleden schreef ik al dat zelfs ritjes in de achtbaan worden vastgelegd, of die smartphone nou onderweg je handen uitfloept of niet. Is ons sociale leven BUITEN het web nou zo erg gedaald dat we geen vrienden meer hebben maar best facebook friends forever? (BFFF) Maar één ding wat er stond is dan wel weer waar: onze generatie worden de raarste, bad-ass grootouders die je je kunt voorstellen. (vind ik leuk )

De zeehonden in de dierentuin zijn ook geliked

Sprookjesachtige tuinen

Disney-achtige tuinen: fonteinen, watervalletjes, bloemen in alle kleuren van de regenboog, doolhoven, rozentuinen, grindpaden en hier en daar een stenen bankje. Ondertussen wordt je omringd door groene heggen, getsjilp van vogels en fladderende vlinders (helaas ook zoemende die hard wespen). En niet te vergeten: het kasteel zelf. Kasteeltuin van Arcen is echt een sprookjesachtig landgoed en het doet me denken aan de middeleeuwen. Niet dat ik daar zelf bij was, maar het doet me denken aan de ellenlange geschiedenislessen over de middeleeuwen. Je kent het wel, slaapverwekkend verhaal over een of andere hertogin (die op de een of andere manier  niet al te knap was als ik de afbeeldingen moest geloven, en toch had ze nog een liefje buiten de man aan wie ze was uitgehuwelijkt.) Inmiddels ben je al een half uur verder, moet je nog twintig minuten overleven en wens je dat je ergens satéprikkers vandaan kon toveren om je ogen ermee open te kunnen houden.
En nu liep ik dus zelf in zo'n verhaal.  Laat ik het zo zeggen;  zo'n groot kasteel zou niks voor mij zijn, en hoewel de tuinen prachtig waren: je was een half uur onderweg om van punt A naar punt B te komen, en dit zonder te verdwalen. Ik zou waarschijnlijk twee dagen spoorloos zijn voordat ik eindelijk weer kwam opduiken. Nee, laat mij maar gewoon naar de films kijken die erover gaan. Ik zal niet zo snel verdwalen als ik van de bank naar de koelkast loop en weer terug.

Met je paard bokje springen

Sommige mensen onder ons beweren dat paardrijden géén sport is. Daar ben ik het dus niet mee eens. Zelf heb ik ooit dressuur gereden in een groepsles, en tja... Dat was inderdaad niet veel meer dan achter elkaar aan hobbelen.  Nu, vier jaar later rijd ik geen dressuur meer, maar western. En niet in een groep. Soms is dat best even werken, ook al ziet het er misschien niet uit als werken. Aan die mensen die nog steeds van mening zijn dat het geen sport is: ga zelf eens op een paard zitten en oordeel dan. (Wedden dat je er hijgend, puffend en met spierpijn van het paard  af komt?) En misschien helpt dit een heel klein beetje, op de volgende foto's zie je namelijk dat het wel degelijk werken is.

Laatst was er bij ons een optreden van The Future Guys, dit is voornamelijk voltige. Juist ja, turnen op je paard. Hoewel ik paardrijden hartstikke leuk vind, is dit wel een beetje te veel van het goede voor mij, aangezien een koprol bij mij al te veel gevraagd is. Geen grapje. En deze mensen sprongen, draaiden, stonden en hingen aan hun paard terwijl ze nog even een handstandje maakte in het zadel. (Ook zoiets wat bij mij gewoon hier op de grond met een stapel matten eronder nog mis kan gaan). Er zal heus jaren oefening aan vooraf zijn gegaan, maar dat haalt niet weg dat het waanzinnig knap is. En een beetje eng, zo ondersteboven op een galopperend paard.