Sprookjesachtige tuinen

Disney-achtige tuinen: fonteinen, watervalletjes, bloemen in alle kleuren van de regenboog, doolhoven, rozentuinen, grindpaden en hier en daar een stenen bankje. Ondertussen wordt je omringd door groene heggen, getsjilp van vogels en fladderende vlinders (helaas ook zoemende die hard wespen). En niet te vergeten: het kasteel zelf. Kasteeltuin van Arcen is echt een sprookjesachtig landgoed en het doet me denken aan de middeleeuwen. Niet dat ik daar zelf bij was, maar het doet me denken aan de ellenlange geschiedenislessen over de middeleeuwen. Je kent het wel, slaapverwekkend verhaal over een of andere hertogin (die op de een of andere manier  niet al te knap was als ik de afbeeldingen moest geloven, en toch had ze nog een liefje buiten de man aan wie ze was uitgehuwelijkt.) Inmiddels ben je al een half uur verder, moet je nog twintig minuten overleven en wens je dat je ergens satéprikkers vandaan kon toveren om je ogen ermee open te kunnen houden.
En nu liep ik dus zelf in zo'n verhaal.  Laat ik het zo zeggen;  zo'n groot kasteel zou niks voor mij zijn, en hoewel de tuinen prachtig waren: je was een half uur onderweg om van punt A naar punt B te komen, en dit zonder te verdwalen. Ik zou waarschijnlijk twee dagen spoorloos zijn voordat ik eindelijk weer kwam opduiken. Nee, laat mij maar gewoon naar de films kijken die erover gaan. Ik zal niet zo snel verdwalen als ik van de bank naar de koelkast loop en weer terug.

Met je paard bokje springen

Sommige mensen onder ons beweren dat paardrijden géén sport is. Daar ben ik het dus niet mee eens. Zelf heb ik ooit dressuur gereden in een groepsles, en tja... Dat was inderdaad niet veel meer dan achter elkaar aan hobbelen.  Nu, vier jaar later rijd ik geen dressuur meer, maar western. En niet in een groep. Soms is dat best even werken, ook al ziet het er misschien niet uit als werken. Aan die mensen die nog steeds van mening zijn dat het geen sport is: ga zelf eens op een paard zitten en oordeel dan. (Wedden dat je er hijgend, puffend en met spierpijn van het paard  af komt?) En misschien helpt dit een heel klein beetje, op de volgende foto's zie je namelijk dat het wel degelijk werken is.

Laatst was er bij ons een optreden van The Future Guys, dit is voornamelijk voltige. Juist ja, turnen op je paard. Hoewel ik paardrijden hartstikke leuk vind, is dit wel een beetje te veel van het goede voor mij, aangezien een koprol bij mij al te veel gevraagd is. Geen grapje. En deze mensen sprongen, draaiden, stonden en hingen aan hun paard terwijl ze nog even een handstandje maakte in het zadel. (Ook zoiets wat bij mij gewoon hier op de grond met een stapel matten eronder nog mis kan gaan). Er zal heus jaren oefening aan vooraf zijn gegaan, maar dat haalt niet weg dat het waanzinnig knap is. En een beetje eng, zo ondersteboven op een galopperend paard.

De bekendste vakantiekiekjes

Geen verre landen, gewoon Nederland. Hoewel: als ik het niet zou weten had ik niet gedacht dat dit Holland was. Oké, het is niet het cliché met dolfijnen en zonsondergang op de achtergrond, maar het is iets wat er op lijkt. Zeemeeuwen! De beesten die altijd woest worden weggeslagen omdat ze je ijsje proberen te pakken.
Bij mij was het weliswaar andersom, ik kreeg een klap tegen m'n kop en gaf een vriendin de schuld die naast me stond. "WAT DOE JE!?'' Ik kreeg alleen een nietszeggende blik van haar terwijl ze haar eigen broodje verorberde. Wanneer ik nog een pets van een vleugel kreeg zag ik dus dat het niet zij, maar Guusje de meeuw was. Uiteindelijk heb ik hem maar een stukje droog brood gegeven, want ik vond het ook weer zielig dat 'ie daar zo voor me zat, smachtend te kijken naar mijn witte broodje met pindakaas. Ik weet het, ik had hem niet moeten belonen voor de klappen tegen m'n hoofd. En buiten dat, er zat al gauw een heel leger meeuwen en een kleiner aantal kraaien voor me, en zelfs nog twee musjes en heb ik m'n broodje gedeeld en heb zelf ongeveer  vijf happen genomen. M'n andere broodje had ik gelukkig al op. Voor de rest heb ik geen negatieve of positieve ervaringen met deze vogels. Ik snap ook niet echt dat mensen er zo'n grafhekel aan kunnen hebben. Oké, als er een witte flats meeuwenstront op je fontanel belandt kan ik me voorstellen dat je niet erg blij bent. Ook al het wel geluk schijnt te brengen. Dan maar geen geluk, liever geen vogelpoep op m'n hoofd, want hé, je weet nooit wie je tegen komt en wat je nog moet doen!

Gently the night will come

Zonsondergangen... Ze zetten je aan het denken en toch werkt het rustgevend. Hoe de donkere nacht zachtjes over ons deel van de aarde valt, met in je achterhoofd dat je hetzelfde zonnetje 's morgens vroeg weer zal zien. Tenminste daar gaan we vanuit. Alhoewel hetzelfde zonnetje natuurlijk opkomt. Het zou raar zijn als het opeens zijn broertje of zusje was, maar goed. Op dit soort momenten besef ik hoe 'gewoon' we alles eigenlijk vinden. Ook al is dit niet veel, toch moeten we ook een simpele zonsondergang waarderen. De kleinste dingetjes in het leven kunnen soms heel bijzonder en waardevol zijn, en toch vergeten we het:

Every sunset gives us one day less to live,
but every sunrise gives us one day more to hope.

Ja, quotes... In ieder geval ben ik dus wel iemand die kan genieten van zonsondergangen. Zonsopgangen vast ook wel, maar ik heb de puf er niet voor m'n warme bedje te verlaten voor het zonnetje wat ik later op de dag wel zie. Ik ben simpelweg mijn bed niet uit te branden voor acht uur 's ochtends. En als ik er dan uit ben, wil het nog niet zeggen dat ik wakker ben. Daarom was de zonsondergang meer geschikt voor op de foto, want tegen die tijd ben ik wel een beetje wakker. Klein beetje maar, hoor! Genoeg om een paar foto's te maken. En dit zijn ze nóg niet allemaal, dus kan je nagaan. Ik was wakker.

Flowers at sundown

Gisteren was ik pas op pad om foto's te maken. In de late avond zelfs. Het is al dagen vreselijk warm en het zonnetje brandt bijna elke dag hoog in de lucht. 's Avonds was het pas een beetje afgekoeld en durfde ik weer naar buiten te gaan. Ik begin me een beetje te gedragen als vampier, die 's nachts tot leven komt. Maar goed, voor de foto's die ik wilde maken kon ik ook niet vroeg op pad, want de zon gaat nou eenmaal onder tegen tienen. En daar heb ik dus een reeds kiekjes van gemaakt - iets wat ik altijd al heb willen doen. Zonsondergangen vind ik altijd een van de mooiste dingen in de zomer. Onderweg een paar keer gestopt om foto's hier en daar te maken, voor de eindbestemming.
Met gezelschap van een paar schapen die aan het blaten waren alsof hun leven er van afhing, is deze foto onderweg gemaakt. Zelfs het zweefvliegje poseerde even voor de camera (en dat terwijl ik niet eens van insecten houd.) De rest volgt van de week.